Συνεντευξη του συγγραφεα Νικου Πολυχρονοπουλου

polychronopoulos2

“Αν ενωθει η φαντασια με το σχεδιο (εικονογραφηση) δημιουργειται ο πιο γλυκος και συναμα δυναμικος τυφωνας που προσφερει στους αναγνωστες την μαγεια της τεχνης”

Ο Νίκος Πολυχρονόπουλος γεννήθηκε στον Πειραιά στις 13 Ιουλίου του 1992. Αγάπησε τη χρυσή κοπέλα που λέγεται Τέχνη και λάτρεψε το πνεύμα της που λέγεται Συγγραφή. Σπούδασε στο Τμήμα Εικαστικών κι Εφαρμοσμένων Τεχνών στην όμορφη και πολύχρωμη Φλώρινα. Πέρα από τη ζωγραφική, ασχολείται με εικονογραφήσεις βιβλίων.

 

Έχετε ήδη δημοσιεύσει στην easywriter.gr δύο εξαιρετικά πρωτότυπα παραμύθια: το «Κόσμο Κινγκ» και το πιο πρόσφατο «Λουίζα». Ποιο είναι το αντικείμενο κάθε βιβλίου;

Αρχικά, σας ευχαριστώ πολύ που θεωρείτε αυτά τα παραμύθια «εξαιρετικά πρωτότυπα». Και φυσικά σας ευχαριστώ που τα φιλοξενήσατε! Στο «Κόσμο Κινγκ» ξετυλίγεται η ιστορία ενός τρελά ερωτευμένου εφήβου που έδωσε στον εαυτό του το ίδιο μυθοπλαστικό όνομα με αυτό της νεράιδας που ερωτεύτηκε: Φεοκίστης. Ο ταλαίπωρος αυτός πρωταγωνιστής κάνει τα πάντα για να βρει αυτή την νεράιδα , αλλά μάταια και στο τέλος ξεψυχάει. Δεν βρίσκει ποτέ την νεράιδα ούτε μπορεί να περιγράψει τι σημαίνει αγάπη… Όμως δεν πειράζει και πολύ γιατί πεθαίνει με το χαμόγελο στα χείλη του. Στο βιβλίο «Λουΐζα» περιγράφεται η ιστορία μιας νεράιδας που με έναν πολύ περίεργο τρόπο γεννάει την υπέροχη κόρη της, την μοναδική Λουΐζα, η οποία περνάει από πολλές τρελές περιπέτειες για να βρει την μάνα της, η οποία την εγκατέλειψε στην τύχη της, για άγνωστο λόγο.

Σε ποιες ηλικίες απευθύνονται τα βιβλία σας;

Από προ-εφήβους και άνω. Όχι ότι έχουν αυτά τα βιβλία, ακατάλληλα στοιχεία. Προσπάθησα να μην είμαι τόσο ωμός. Απλά περιέχουν κάποια βία, άλλοτε κωμική, κι άλλοτε στα όρια της φαντασίας (π.χ. πολεμάνε μεταξύ τους δύο άντρες με σπαθιά, και μετά από πολύωρη μάχη είναι απλά εξουθενωμένοι χωρίς να έχουν καλά-καλά, ούτε μια γρατζουνιά).

Τι είναι αυτό που σας έκανε να ξεκινήσετε τη συγγραφή των βιβλίων σας; Τι σας ενέπνευσε περισσότερο;

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου (κυριολεκτικά) δημιουργούσα με το μυαλό μου διάφορες παράδοξες ιστορίες στις οποίες, μερικές φορές, πρωταγωνιστούσα κι εγώ. Δεν θα ξεχάσω τότε που ήμουν Πρώτη Γυμνασίου που μας έβαλε η καθηγήτρια μας να περιγράψουμε ένα καρναβάλι, και εγώ έβαλα… και τι δεν έβαλα! Δυστυχώς δεν έχω πια αυτή την Έκθεση μαζί μου, αλλά θυμάμαι που οι συμμαθητές μου γελούσανε όταν την διάβασαν και μου είπαν να το εκμεταλλευτώ. Τα πάντα μπορούν να με εμπνεύσουν . Από ένα όμορφο τραγούδι, μέχρι και ένα φτερό κότας που κείτεται στο χώμα. Γιατί πολύ απλά αυτό το φτερό κότας θα το δαγκώσει ένας μολοσσός που αν το δαγκώσει θα αποκτήσει γιγάντια μορφή και θα ταξιδέψει στο γιοτ, ένα κογιότ, και θα πάνε στην Ρόδο! Έτσι θα γεννηθεί αυτόματα ο…. Μολοσσός της Ρόδου!!… (Καταλάβατε; Έτσι μου έρχεται η έμπνευση εμένα).

Θα θέλατε να τονίσετε κάποια ιδιαίτερα μηνύματα μέσα από τα βιβλία σας;

Πολλοί μου το έχουν ρωτήσει αυτό (η μάνα μου, ένας καθηγητής μου, ο πατέρας μου. Αυτοί). Δεν μπορώ να πω πως τα βιβλία μου περιέχουν κάποια ιδιαίτερα μηνύματα. Είναι απλά περιπέτειες.

Επιμελείστε ο ίδιος και την εικονογράφηση των βιβλίων σας, και μάλιστα φαίνεται ότι δίνετε ιδιαίτερη έμφαση σε αυτό. Συνδυάζετε λοιπόν στα βιβλία σας τη φαντασία με το ταλέντο στο σχέδιο;

Ναι, προσπαθώ όσο γίνεται να συνδυάσω αυτά τα στοιχεία. Αν ενωθεί η φαντασία με το σχέδιο (εικονογράφηση) δημιουργείται ο πιο γλυκός και συνάμα δυναμικός τυφώνας που προσφέρει στους αναγνώστες την μαγεία της τέχνης. Ο τυφώνας το μόνο που σαρώνει είναι οι αιωνιότητες της λήθης και αφήνει, χωρίς να τα πειράξει, τα καταπράσινα λιβάδια του βιβλίου, στα οποία όλοι μας έχουμε δικαίωμα και ανάγκη να κυλιστούμε σε αυτά…

Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίσατε κατά τη διάρκεια της συγγραφής;

Θα σας πω. Θα κάνω έναν πρόλογο αρχικά, ο οποίος θα βοηθήσει στο να απαντηθεί αυτή η ερώτηση: Το 2012 όταν ήμουν φοιτητής, είχα (χωρίς να θέλω να το παίξω ανώτερος) απύθμενη φαντασία και συγγραφικό ταλέντο. Τόση φαντασία, που μπορούσα για την πλάκα μου, μέσα σε ένα δευτερόλεπτο να σκεφτώ την πιο φανταστική ιστορία που θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί. Δεν χρειαζόμουν ούτε ερεθίσματα, ούτε χρόνο, ούτε παραπομπές, ούτε σκέψη, ούτε τίποτα για να δημιουργώ ιστορίες. Στο μάθημα της Δημιουργικής Γραφής που κάναμε τότε, ξεχώριζα από όλους. Αλλά δυστυχώς δεν το εκμεταλλεύτηκα και πολύ αυτό το ταλέντο, γιατί το θεωρούσα δεδομένο… Όμως… όσο περνούσαν τα χρόνια, αυτό το ταλέντο μου… χάθηκε! Ποτέ δεν έμαθα τι έφταιξε γι αυτό… Δεν έχω πια αυτή την φαντασία που είχα σε αυτή τη χρυσή εποχή. Οπότε, η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετώπισα κατά την διάρκεια της συγγραφής, είναι να φτιάχνω ιστορίες χωρίς να έχω αυτή την τρισμέγιστη φαντασία. Είναι πράγματι δύσκολο…

Ποια ήταν η μεγαλύτερη ευχάριστη έκπληξη που αντιμετωπίσατε έως σήμερα στη συγγραφική σας διαδρομή;

Ήταν αυτό το γεγονός που ανέφερα στην προηγούμενη ερώτηση: Το να έχω απύθμενη φαντασία! Όταν κάποιος έχει μια τέτοια δύναμη στα χέρια του, αυτό και μόνο είναι το πιο ευχάριστο πράγμα που θα μπορούσε να του συμβεί: Μπορεί να κάνει ευχάριστα όνειρα για το μέλλον, αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι μπορεί να δημιουργεί δικούς του κόσμους και ορίζοντες χωρίς δισταγμούς και κάθε λογής περιορισμούς.

Έχετε διαθέσει όλα τα βιβλία σας στο αναγνωστικό κοινό εντελώς δωρεάν. Τι σας οδήγησε σε αυτή την απόφαση;

Αυτό που πραγματικά θέλω, είναι να με μάθει ο κόσμος. Όχι για λόγους κακής υπερηφάνειας, μα για να μπορέσω λίγο να αναδειχθώ. Όπως καταλαβαίνετε, είναι πιο εύκολο να αναδειχθεί κάποιος όταν διαθέτει τα βιβλία του στο κοινό δωρεάν.

Θα μας αναφέρετε 2-3 πολύ αγαπημένα σας βιβλία και τους λόγους που σας έκαναν να τα αγαπήσετε;

«Ο μικρός Νικόλας» του μοναδικού κι ανεπανάληπτου Ρενέ Γκοσινύ είναι ένα από αυτά. Το σπάνιο χιούμορ σε συνδυασμό με την αθωότητα ενός πανέξυπνου παιδιού φέρνει σαν αποτέλεσμα ένα συνονθύλευμα από ξεκαρδιστικές ιστοριούλες γεμάτες χαρά και όχι μόνο. Μια σειρά κόμικς που λατρεύω είναι ο «Ιζνογκούντ» (όπως και όλες οι σειρές κόμικς του Ρενέ Γκοσινύ, αλλά ο Ιζνογκούντ λίγο περισσότερο). Ο λόγος που το αγάπησα είναι ο ίδιος, μιας και ο συγγραφέας είναι το ίδιο πρόσωπο: Υπέροχο χιούμορ, θαυμάσιες πλοκές, και αστείες καταστάσεις. Αλλά αυτό που με έκανε να λατρέψω τον Ιζνογκούντ λίγο περισσότερο από τον Αστερίξ και τον Λούκυ Λουκ, είναι το πώς τελειώνουν οι ιστορίες! Αξίζει να τα διαβάσετε, πιστέψτε με. Ο Ρενέ Γκοσινύ είναι για μένα, ο καλύτερος (αλλά και ο πιο υποτιμημένος) συγγραφέας που γεννήθηκε ποτέ… Πάμε τώρα και σε μια διαφορετική σειρά από ιαπωνικά κόμικς (μάνγκα) που την θεωρώ από τις κορυφαίες: Ονομάζεται Dragon Ball και Dragon Ball Z του Ακίρα Τοριγιάμα, την οποία βέβαια δεν την συνιστώ σε παιδιά για ευνόητους λόγους. Έχει πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία και σημεία πλοκής, αλλά αυτό που θαυμάζω περισσότερο σε αυτή την σειρά μάνγκα, είναι τα σκίτσα. Αυτές οι λεπτές, προσεγμένες και πεντακάθαρες γραμμές του υπομονετικού Τοριγιάμα σε κάνει να θες να τα κοιτάς για αρκετή ώρα. Υπέροχο σχέδιο και μεγαλόπρεπες μορφές στους χαρακτήρες.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας; Ετοιμάζετε κάποιο καινούριο βιβλίο αυτή την εποχή;

Υπάρχει μια πιθανότητα να φτιάξω ένα καινούριο βιβλίο στο μέλλον (πάλι περιπέτεια θα είναι), αλλά… αλλά θέλω πίσω την φαντασία μου! Μόνο αν έχω την παλιά μου φαντασία θα μπορέσω να αυτοαποκαλεστώ «συγγραφέας».

Θα θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε ιδιαίτερα γι’ αυτή τη συνέντευξη και να σας ευχηθούμε καλή επιτυχία και παραγωγική συνέχεια στο συγγραφικό σας έργο. Κλείνοντας θα θέλαμε ο τελευταίος λόγος να είναι δικός σας…

Εγώ σας ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνατε. Τι άλλο έχω να πω;… Μάλλον τίποτα. Το μόνο που εύχομαι είναι να ξαναγυρίσω στις παλιές μου δόξες. Τίποτα άλλο δεν ζητάω. Να είστε όλοι καλά!

 

Κατεβαστε τα βιβλια του Νικου Πολυχρονοπουλου: εδω

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *