Συνεντευξη του συγγραφεα Νικου Πολυχρονοπουλου

eikona-profil-nikou

“Πρόσφατα δημοσιεύσατε στο easywriter.gr το παραμύθι «Το χρυσό μενίρ: Ο Ναός της Πολυξένης», το οποίο ακολούθησε τις ήδη πολύ πετυχημένες εκδόσεις του «Κόσμο Κινγκ» και της «Λουίζα». Ποιο είναι το αντικείμενο του τελευταίου βιβλίου σας και σε ποιους απευθύνεται κυρίως;”

Στο βιβλίο «Το χρυσό μενίρ: Ο Ναός της Πολυξένης» ξετυλίγεται η περιπέτεια του τιγροκέφαλου Λεωνίδα (καμία σχέση δεν έχει με τον δικό μας Λεωνίδα) που προσπαθεί να ανοίξει την σφραγισμένη πόρτα ενός ιερού ναού, όπου βρίσκεται μέσα η πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου, η Πολυξένη. Μια γυναίκα που όχι μόνο θα πάρει για άντρα της όποιον κοιτάξει πρώτο, αλλά θα του χαρίσει και αθανασία. Μα για να γίνει αυτό, θα πρέπει πρώτα να τοποθετηθεί στην είσοδο του ναού ένας ιδιαίτερος πίνακας ζωγραφικής ο οποίος θα προσδιορίζει τι είναι «Τέχνη». Όμως δεν είναι μόνο ο Λεωνίδας που θέλει την Πολυξένη για γυναίκα του. Κάθε άλλο: Ο μοχθηρός αδερφός του, ο Γιάννης επιθυμεί κι αυτός να την παντρευτεί. Ποιος από τους δύο θα την κερδίσει άραγε;… Αυτό το βιβλίο απευθύνεται σε άτομα ηλικίας 15 χρονών και άνω.

 

Τι σας ενέπνευσε περισσότερο για τη συγγραφή αυτού του βιβλίου σας;

Με ενέπνευσε μια ζωγραφιά ενός περίφημου καλλιτέχνη (Xia Taptara) που απεικόνιζε έναν τιγροκέφαλο πολεμιστή. Όλα τα υπόλοιπα τα σκέφτηκα μόνος μου

Θα θέλατε να τονίσετε κάποια ιδιαίτερα μηνύματα μέσα από το βιβλίο σας;

Όχι ιδιαίτερα. Είναι μια περιπέτεια. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

Ορισμένοι αναγνώστες σας έχουν προτείνει να εικονογραφήσετε και το εσωτερικό των επόμενων βιβλίων σας. Πώς βλέπετε αυτή την προοπτική;

Οι αναγνώστες που μου το πρότειναν αυτό, είχαν απόλυτο δίκιο! Αλλά, ξέρετε είχα το κακό ελάττωμα της βιασύνης: Με το που τελείωσα τα κείμενα των βιβλίων «Λουίζα» και «Το χρυσό μενίρ: Ο Ναός της Πολυξένης» βιαζόμουν να τα εκδώσω αμέσως, χωρίς να εικονογραφήσω παρά μόνο το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο. Αλλά υπόσχομαι πως θα πολεμήσω για να διώξω αυτό το ελάττωμα. Στα επόμενα μου βιβλία (αν υπάρξουν) θα τα εικονογραφήσω πλήρως, χωρίς βιασύνες.

Ποιο είναι το καλλιτεχνικό σας πρότυπο; Σε ποιον θέλετε να μοιάσετε;

Από συγγραφικής πλευράς, ο Ρενέ Γκοσινύ (συγγραφέας του Αστερίξ, Λούκυ Λουκ, Ιζνογκούντ, μικρού Νικόλα κ.α.) αποτελεί το πρότυπό μου. Δεν νομίζω πως θα καταφέρω να του μοιάσω ποτέ, αλλά και μόνο που τον έχω σαν πρότυπο, αυτό με ικανοποιεί και αυξάνει τον πήχη των στόχων μου. Από εικαστικής πλευράς, έχω επηρεαστεί πάρα πολύ από τον Ακίρα Τοριγιάμα (δημιουργός των σειρών Dragon Ball, Dragon Ball Z, Dr Slump κ. α.). Θαυμάζω την αυτοπειθαρχία του και το ταλέντο του στο σχέδιο.

Ποιο είναι το όνειρό σας;

Να γράφω τα δικά μου κόμικς και βιβλία και να τα εικονογραφώ εγώ. Αλλά δεν είναι άπιαστο όνειρο αυτό: Αρχίζει να πραγματοποιείται σιγά-σιγά.

Πόσος χρόνος σας παίρνει για να φτιάξετε τα έργα σας;

Εξαρτάται την έμπνευση που θα έχω. Για παράδειγμα, για το βιβλίο: «Το χρυσό μενίρ: Ο Ναός της Πολυξένης» μου πήρε συνολικά περίπου μια εβδομάδα για να το τελειώσω όλο μαζί. Γενικότερα, για τα κείμενα, δεν μου παίρνει και πάρα πολύ καιρό για να τα ετοιμάσω. Έχει τύχει να γράψω περίπου 40 σελίδες κείμενο σε 4 ημέρες. Τώρα όσο για τα εικαστικά, για μια καλή εικόνα, έχει τύχει να αφιερώσω 8 ώρες με μικρές παύσεις διαλείμματος. Αλλά εξασκούμαι για να μάθω πώς να ολοκληρώνω μια εικόνα σε μικρότερο χρονικό διάστημα.

Πιστεύετε ότι στις μέρες μας έχει ανταπόκριση η δουλειά σας;

Από τα βιβλία που έχω εκδώσει σε σας (Κόσμο Κινγκ και Λουίζα) μπορώ να πω πως δεν πήγαν και άσχημα (τουλάχιστον από τα σχόλια που μου αφήσανε κάποιοι αναγνώστες). Αλλά γενικότερα, τώρα κάνω τα κάνω τα πρώτα μου βήματα σαν συγγραφέας. Βασικά, ποια βήματα; Μπουσουλάω ακόμα.

Είναι μεγάλος ο κόπος για να φτιάξετε ένα βιβλίο;

Με την δύναμη της τεχνολογίας που έχουμε τώρα, δεν είναι και τόσο μεγάλος ο κόπος. Όσο υπάρχει καλή διάθεση, όλα γίνονται. Η δύναμη της θέλησης και βουνά γκρεμίζει, πόσο μάλλον το αόρατο Βουνό της Απελπισίας που φυτρώνει στα κεφάλια μας. Μοιάζει με αόρατο στέμμα, αυτό το βουνό, για αυτό και μας ξεγελάει. Αλλά αν οπλιστούμε με την πανοπλία της Θέλησης φοράμε αυτόματα το μεγαλόπρεπο κράνος της το οποίο θα σπάσει αυτό το δυσάρεστο στέμμα. Κρίμα που και η πανοπλία της θέλησης είναι και αυτή αόρατη γιατί δεν μπορούμε πάντα να την καταλάβουμε αν δεν την βλέπουμε…

Σε ποιον-ποιους οφείλετε την μέχρι τώρα πορεία σας; Ποιοι σας στήριξαν;

Πάνω απ’ όλα στην οικογένεια μου που μου πρόσφερε το σπάνιο δώρο να μεγαλώνω, αλλά και να παραμένω παιδί ταυτόχρονα. Έπειτα στις δασκάλες ζωγραφικής μου, την κυρία Μαρίνα και την Κυρία Έλενα που είχα την τιμή να φιλοξενήσω τα ονόματά τους στο τελευταίο (μέχρι τώρα) βιβλίο μου, και που μου πρόσφεραν πάρα πολλά. Επίσης οφείλω πάρα πολλά στους φίλους και στις φίλες μου, στους παλιούς μου συμμαθητές και συμμαθήτριες και σε όλους τους συμφοιτητές και συμφοιτήτριες μου. Να είναι όλοι-όλες τους καλά. Τέλος οφείλω επίσης πάρα πολλά σε μια ξεχωριστή γυναίκα, την κυρία Κατερίνα (ξέρει καλά ποια είναι) που όποτε χρειαζόμουν υποστήριξη και βοήθεια εκείνη μου την πρόσφερε αγόγγυστα. Κυρία Κατερίνα, εσείς που το διαβάζετε αυτό, σας ευχαριστώ πολύ!

θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε ιδιαίτερα γι’ αυτή τη συνέντευξη και να σας ευχηθούμε καλή επιτυχία και παραγωγική συνέχεια στο συγγραφικό σας έργο. Κλείνοντας θα θέλαμε ο τελευταίος λόγος να είναι δικός σας…

Δεν ξέρω αν θυμάστε, αλλά στην προηγούμενη συνέντευξη μαζί σας κλαιγόμουν γιατί «μου τέλειωσε η φαντασία»… Ε, λοιπόν έκανα λάθος! Ποτέ δεν μου έφυγε η φαντασία! Απλά δεν πίστευα αρκετά στον εαυτό μου! Γιατί σας τα λέω όλα αυτά; Γιατί είμαι η απόδειξη πως άμα δεν έχετε πίστη στον εαυτό σας, θα χάσετε τις δυνάμεις σας και θα σας τυλίξουν βαριές αλυσίδες. Αυτό δεν ισχύει μόνο για την συγγραφή, μα για τα πάντα! Θέλει κόπο όμως αυτό. Να θυμάστε, αγαπητοί αναγνώστες, εικονογράφοι, συγγραφείς, καλλιτέχνες, μουσικοί… Πίστη στον εαυτό σας χρειάζεται! Είναι πιο δυνατό σπαθί η πίστη από το σπαθί που λέγεται «ταλέντο»…

 

Κατεβαστε το βιβλιο: εδω

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *