Συνεντευξη του συγγραφεα Ιωαννη Ραυτοπουλου (ευζωιας απολιθωματα)

raft

Κάποτε, ένα παράθυρο της ψυχής ξεχνιέται ανοιχτό… Είναι τότε που ακούγεται ο κάθε ψίθυρος της και γεννιέται κάτι σαν στίχος… Είναι τότε που η ψυχή τραγουδά, παίζει η μπάντα με τα χάλκινα και ψιθυρίζει τα όσα αισθάνεται στον δικό της σκοπό…

Βιογραφικό:
Γεννήθηκα το 1942 στο Χαρτούμ Σουδάν, από Έλληνες γονείς…
1960-1967- Σπούδασα Χημεία στο Σουδάν και στην Αγγλία.
Από το 1967, ζω στην Ελλάδα (Αθήνα)
1967-2005- Εργάστηκα σαν χημικός σε μεγάλη πολυεθνική εταιρία ζύθου, ως Διευθυντής Εργοστασίου.
Από μικρός φάνηκε ότι ήμουν πολύ ευαίσθητος για έναν τέτοιο κόσμο όπως αυτόν που ζούμε…
Έτσι, το να αφήνω την φαντασία μου να καλπάζει, ήταν πάντα η αγαπημένη μου συνήθεια…
Πάντα έγραφα…
Περιπέτειες, μυθιστορήματα, σκέψεις, μα το αγαπημένο ου είδος ήταν η ποίηση…
Ποτέ όμως δεν σκέφτηκα να εκδώσω ότι γράφω…
Έτσι έμειναν τα γραπτά μου αδιάβαστα και παρθένα στις διάφορες κρύπτες που χρησιμοποιούσα κατά καιρούς…
Τώρα, στην δύση της ζωής μου, με κατέλαβε μια επιθυμία να αφήσω κάτι πριν φύγω για το μεγάλο ταξίδι…
Το πρώτο βιβλίο που έγραψα και το έδωσα για έκδοση, ήταν «η δίφωνη φούγκα».
Εκεί όποιος το διαβάσει θα καταλάβει τι ακριβώς υπήρξα, διότι δεν είναι τίποτα άλλο από ένα ψυχογράφημα…
Είναι μια διαδρομή στα πρώτα στάδια της ζωής μου, μα που κινείται βαθιά στο εσώψυχο μου, τα γεγονότα είναι μόνο τα ερεθίσματα και περιγράφω πως τα βίωσε ο εσωτερικός κόσμος μου…
Το συνιστώ κυρίως σε όσους θέλουν να κάνουν ένα ταξίδι στον δαιδαλώδη κόσμο της ψυχής…
Τα επόμενα βιβλία μου όμως, είναι ένα παράθυρο διαφυγής στον κόσμο της φαντασίας και διαβάζεται ευχάριστα…
Ιωάννης Ραυτόπουλος

Πρόσφατα δημοσιεύσατε στο easywriter.gr την συλλογή ποιημάτων «Ευζωίας Απολιθώματα». Ποιο είναι το αντικείμενο του βιβλίου σας και σε ποιους απευθύνεται κυρίως;
Ανέκαθεν, αισθανόμουνα την ανάγκη να εκφράζω τα όσα νιώθω γραπτά…
Ίσως διότι ήμουν εσωστρεφής και ντροπαλός τύπος και τα συναισθήματα συσσωρεύονταν απωθημένα στον εσωτερικό κόσμο μου, στην γωνιά που τα στοίβαζε το σάρωθρο του αυτισμού μου…
Κάποτε όμως αισθάνθηκα την ανάγκη να μοιραστώ τα όσα έγραφα και δεν βρήκα καλύτερο τρόπο από την έκδοση τους…
Αυτό είναι το κύριο αντικείμενο της έκδοσης…να μοιραστώ!
Απευθύνεται δε, σε κάθε άτομο που έχει ενδιαφέρον για τις ευαισθησίες της ψυχής, ασχέτως ηλικίας, πεποιθήσεων και εθνικότητας…

Τι σας ενέπνευσε περισσότερο στην συγγραφή;
Πρώτιστο λόγο είχαν πάντα τα συναισθήματα, ευχάριστα η επίπονα, πρωταγωνιστεί ο έρωτας, ακολουθείται από τον πόνο, την θλίψη, την ευτυχία, την ευφορία που προκαλεί οτιδήποτε ωραίο, μα και οι προβληματισμοί που εισέδυσαν στον καλά ταμπουρωμένο κόσμο μου…

Μετά από δύο διηγήματα και μια βιογραφία τι σας έκανε να αποφασίσετε να γράψετε ποιήματα;
Αυτοί που νιώθουν ανάγκη να γράψουν…
Είναι πλασμένοι από γη, ουρανό και δάκρυα!
Με αυτά μουσκεύουν τον πηλό και πλάθουν φιγούρες ψυχής.
Αφουγκράζονται από τον ουρανό τα χερουβίμ και τραγουδούν τον σκοπό τους…
Δεν έχει σημασία αν είναι μεγάλοι συγγραφείς, Τρανοί ποιητάρηδες!
Φθάνει σε κάθε συλλαβή
Να είναι υποβολέας η ψυχή…
Πρωτίστως ποιητής είμαι, άσχετο αν ξεκίνησα την έκδοση με πεζό λόγο…
Τα ποιήματα μου προηγήθηκαν!
Όταν ήμουν παιδί, φανταζόμουν ότι τραύλιζα ποιήματα ανάπηρα, χωρίς δεκανίκια, μα από ψυχής στην νεράιδα που με στοιχειώνει, στην βάρκα μου, σε λίμνη με κλαίουσες και εκείνη, με πολύχρωμο παρασόλι, να μην την κάψει η θέρμη του έρωτα μου, καθισμένη στην πλώρη να με ακούει μαγεμένη…

Θα θέλατε να τονίσετε κάποια ιδιαίτερα μηνύματα μέσα από τα ποιήματα σας;
Αν σκέπτεσαι το αύριο, χάνεις και το σήμερα…»
«αγαπήστε! Ερωτευθείτε! Κάνετε έρωτα! Σε όλη την ζωή σας!»
«κρατάτε πάντα την ελπίδα σφιχτά από το χέρι, μην κάνετε βήμα χωρίς αυτήν, ότι κι αν σας συμβαίνει!»
«η ευτυχία στην ζωή ενός ανθρώπου κρατά ίσως μερικές ώρες! Ζήστε τις με νύχια και με δόντια!»
«αν χάσετε τον δρόμο στην ζωή, σας φαίνονται όλα ότι έχουν διαβαστεί, ψάξτε καλά! Πάντα θα υπάρχει κάποιο κεφάλαιο που πηδήξατε, ή που διαβάσατε επιπόλαια, επιφανειακά…»
«οι γλυκιές αναμνήσεις, είναι το όπιο της ζωής…μην κλαίτε διότι χάθηκαν, χαρείτε ότι κάποτε τις ζήσατε!»
«ζήστε την ζωή…μην την φοβάστε! Κάποτε θα βγάλετε τα αγκάθια από τα πόδια και θα σκεφτείτε ότι άξιζε τον κόπο…»
«καπνίστε τις κρυφές σκέψεις σας, βγάλτε την αμφίεση κα δείτε πως αλήθεια μοιάζετε!»
«μην ψάξεις τι σου λείπει…είναι πάντα αυτό το «κάτι» το απροσδιόριστο που μας τυραννά μια ζωή…απειροελάχιστο μα σημαντικό!»
«Διότι τίποτα δεν είναι πιο σίγουρο, πιο σταθερό, πιο αιώνιο…
Από το τυχαίο…
Και το χαλαρό…»
«είναι πάντα χρήσιμα τα όνειρα!
Έστω και σαν σαβούρα στο καράβι της ψυχής!»
«η ευτυχία δεν σερβίρεται ποτέ σε ολόκληρη μερίδα…στο χέρι μας είναι να ζωγραφίσουμε στο πιάτο μας αυτό που λείπει…»

Ποια πιστεύετε είναι η θέση των ποιημάτων στην ζωή μας τα τελευταία χρόνια;
Ότι είναι το τραγούδι στον προφορικό λόγο!

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας; Ετοιμάζετε κάποιο καινούριο βιβλίο αυτή την εποχή;
Πάντα γράφω, και θα γράφω όσο μπορώ και όσο ζω…

Θα θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε ιδιαίτερα γι’ αυτή τη συνέντευξη και να σας ευχηθούμε καλή επιτυχία και παραγωγική συνέχεια στο συγγραφικό σας έργο. Κλείνοντας θα θέλαμε ο τελευταίος λόγος να είναι δικός σας…
Μια καλή μου φίλη και ποιήτρια μου έλεγε ότι «η ποίηση είναι αφαίρεση…» μου φάνηκε περίεργο, τι αξία θα μπορούσε να έχει ο αφηρημένος λόγος!
Μα σκέφτηκα, πως είναι αυτό που μας δίνει ερεθίσματα για να αισθανθούμε, να προβληματιστούμε…
Μπροστά σε ένα τοπίο, διαφορετικοί άνθρωποι αισθάνονται διαφορετικά πράγματα, κάποιοι τίποτα, κάποιοι κλαίνε ή αισθάνονται χαρά, κάποιο μένουν στα συναισθήματα, κάποιοι προχωρούν και τα αφήνουν να γίνουν συμπεράσματα…
Το ποίημα είναι το τοπίο που προσφέρει αυτήν την ευκαιρία…
Στην ερώτηση, έδωσα κάποια από τα μηνύματα που πιστεύω ότι στέλνω με τα γραπτά μου..
Κάποιοι άλλοι ίσως βρουν περισσότερα ή διαφορετικά, κάποιοι ίσως δεν τους πουν τίποτα…
Αυτή είναι η ομορφιά των ποιημάτων!
Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας!
Ιωάννης Ραυτόπουλος

 

Κατεβαστε το βιβλιο εδω

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *