Συνεντευξη της συγγραφεως μαριλυν καρωνη (διαλογος με τον ερωτα)

erotas
Είναι τελικά ουτοπία η ύπαρξη της αδελφής ψυχής και του παντοτινού έρωτα που όλοι βαθιά μέσα μας αναζητάμε;

Αν είναι, γιατί τότε η Ψυχή μας πρέπει να βασανίζεται από μια ψευδαίσθηση που την κάνει να υποφέρει;

Αυτές οι ερωτήσεις ζητούν επιτακτικά απαντήσεις. Η Ψυχή στρέφεται στον Θεό Έρωτα για να τις πάρει.

 

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ

Πρόσφατα δημοσιεύσατε το διήγημα Διάλογος με τον Έρωτα. Ποιο είναι το αντικείμενο το βιβλίου σας και σε ποιοuς απευθύνεται κυρίως;
Επινόησα έναν διάλογο μεταξύ της Ψυχής και του Θεού Έρωτα γιατί σκέφτηκα ότι δεν θα υπήρχε καλύτερος τρόπος να απαντηθούν τα ερωτήματα που καταδιώκουν τον καθένα από εμάς όσον αφορά την κυρίαρχο κινητήριο δύναμη της ζωή μας: τον έρωτα. Όταν έγραφα όμως τον διάλογο δεν είχα σκοπό να τον δημοσιεύσω, ούτε και ήξερα σε τι συμπεράσματα θα με οδηγούσε ακριβώς. Απλώς γνωρίζοντας ότι η ψυχή όλων μας αναζητά επιτακτικά απαντήσεις θεώρησα ότι όφειλα στον εαυτό μου να προσπαθήσω να δώσω τις δικές μου ολοκληρωμένες απαντήσεις. Ο έρωτας, με την υπόσχεση ευτυχίας που δίνει και που τόσο συχνά ματαιώνεται, έπρεπε να σταματήσει να αποτελεί αίνιγμα, ήθελα να ανακαλύψω τη μυστήρια σοφία που έκρυβε. Όταν όμως τελείωσα τη συγγραφή ένιωσα την ανάγκη να μοιραστώ τον διάλογο επειδή δεν αφορούσε μόνο εμένα αλλά τους πάντες. Οπότε θα έλεγα ότι το βιβλίο μου απευθύνεται σε όλους.

Τι είναι αυτό που σας έκανε να ξεκινήσετε τη συγγραφή του βιβλίου σας, πως συλλάβατε την ιδέα και τι σας ενέπνευσε περισσότερο;
Μου αρέσει πάρα πολύ να γράφω, το έκανα από παιδί, με βοηθάει να τακτοποιώ και να αναπτύσσω τις σκέψεις μου. Για μένα ήταν πάντα σαφές ότι ο έρωτας κρύβει το νόημα της ζωής. Έπρεπε λοιπόν κάποια στιγμή να εκφράσω και να βάλω σε σειρά όλες τι σκέψεις που κάνω εδώ και χρόνια σχετικά με το ζήτημα αυτό, ήταν μια βαθιά μου ανάγκη. Όταν διάβασα τον μύθο Έρως & Ψυχή κατάλαβα ακριβώς με ποιον τρόπο έπρεπε να προσεγγίσω το θέμα. Πήγα μάλιστα στο Λούβρο και στάθηκα πολλή ώρα για να εμπνευστώ μπροστά στο υπέροχο άγαλμα του Κανόβα, που αναπαριστά ένα πολύ σημαντικό στιγμιότυπο του μύθου. Εισέπραξα αυτό που ήθελα.

Θα θέλατε να τονίσετε κάποια ιδιαίτερα μηνύματα μέσα από αυτό το βιβλίο σας;
Είναι πάρα πολλά πιστεύω τα μηνύματα που αναδύονται μέσα από αυτόν τον διάλογο. Στη ζωή μου όμως αυτό που με συγκινούσε πάντα περισσότερο απ’ όλα ήταν το πείσμα και το θάρρος μερικών ανθρώπων να γίνονται κάτι μεγαλύτερο, υψηλότερο, από εκείνο που η μοίρα τους επιφύλασσε, να μην καταδέχονται τον ρόλο του θύματος, όσα και να έχουν περάσει, να πιστεύουν σε ιδανικά και να μην προδίδουν τις αξίες τους όποιο κι αν είναι το κόστος γι’ αυτούς. Όταν αντικρίζω μεγαλείο ψυχής δεν μπορώ παρά να υποκλίνομαι σ’ αυτό. Οπότε ίσως το κυριότερο μήνυμα που θέλω να περάσω είναι πως όλοι μας έχουμε τη δυνατότητα να ευθυγραμμιζόμαστε με τον ανώτερο εαυτό μας, με τον Θεό που κουβαλάμε μέσα μας, ούτως ώστε να μπορέσουμε να κατακτήσουμε αλλά και να μοιραστούμε απλόχερα αυτό που ονομάζουμε ευτυχία. Και ότι όλη η ομορφιά βρίσκεται στη μάχη που δίνουμε με τον ίδιο μας τον εαυτό προκειμένου να τα καταφέρουμε.

Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίσατε κατά τη διάρκεια της συγγραφής του βιβλίου σας;
Πρέπει να ομολογήσω ότι παιδεύτηκα πολύ κατά τη διάρκεια της συγγραφής αυτού του διαλόγου. Ήταν πολύ σημαντικό για μένα να σκάψω πολύ βαθιά μέσα μου ώστε η κάθε απάντηση που θα έδινα να βγάζει πραγματικό νόημα για μένα και να υπάρχει ροή στον διάλογο. Καταλάβαινα ότι μερικές φορές έπεφτα σε αντιφάσεις και έπρεπε αυτό να το χρησιμοποιήσω εποικοδομητικά. Χρειάστηκε να αντιμετωπίσω τον ίδιο μου τον εαυτό, να καταγράψω και να τολμήσω να εκθέσω αδυναμίες δικές μου αλλά και πολλών ανθρώπων που γνώριζα και μου είχαν ανοιχτεί. Δεν κοιμόμουν τα βράδια επειδή με βασάνιζε ότι μπορεί να μην είχα δώσει τη σωστή απάντηση, ότι μπορεί να μην είχα συμπεριλάβει στον διάλογο κάτι ουσιαστικό που μου είχε διαφύγει. Το στοίχημά μου από τη στιγμή που αποφάσισα να δημοσιεύσω το βιβλίο μου ήταν επίσης να καταφέρω να γίνω κατανοητή, οπότε έκανα συνεχώς αλλαγές στο κείμενο, διότι θεωρώ ότι έχει κανείς μεγάλη ευθύνη ότι παρουσιάζει κάτι σε κοινό. Δεν ξέρω τι συναισθήματα περνάνε τελικά στον αναγνώστη αλλά εγώ όσο έγραφα ομολογώ ότι δάκρυζα συχνά.

Στο βιβλίο σας καταπιάνεστε αρκετά με τη θρησκεία. Θα πίστευε κάποιος από τα γραφόμενά σας ότι είστε άθρησκη, αν και όχι άθεη, ισχύει κάτι τέτοιο;
Η θρησκεία έχει να κάνει με τον τρόπο που σχετίζεται ο καθένας με το Θείο. Δεν είμαι λοιπόν άθρησκη με αυτήν την έννοια αλλά ακολουθώ ένα δικό μου μονοπάτι που οριοθετείται μονάχα από εμένα και όχι από κανόνες θεσπισμένους από τρίτους. Θεωρώ όμως εξαιρετικά σπουδαία τη διδασκαλία της αγάπης. Η θρησκεία κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε σε κάθε περίπτωση να δίνει κυρίως απάντηση στην εξής ερώτηση: τι θα έκανε η αγάπη και γιατί;
Αυτό πιστεύω ότι έχει αποτύχει να το κάνει ουσιαστικά.
Φέρνει αντίθετα αποτελέσματα το να εμποτίζεις με ενοχές τους ανθρώπους για να επιβάλλεις την τάξη, φοβερίζοντάς τους με τη τιμωρία του Θεού, παραλείποντας να τους δώσεις τα εργαλεία που χρειάζονται για να αναπτύσσουν κριτική σκέψη και συναισθηματική ωριμότητα ώστε να μπορούν μόνοι τους να ξεχωρίζουν και να επιλέγουν το σωστό από το λάθος. Αυτό που διδάσκει τους ανθρώπους είναι να μαθαίνουν να κάνουν ουσιαστικές ερωτήσεις, κυρίως στον εαυτό τους, να ερευνούν, να εξασκούνται στην παρατήρηση, κι όχι να ασπάζονται προκαθορισμένες απαντήσεις που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση. Πιστεύω στην ανάπτυξη του μυαλού μέσα από την πλήρη ελευθερία του, οποιαδήποτε απόπειρα περιορισμού του τη θεωρώ εγκληματική. Γι αυτό προσεγγίζω τα πάντα μέσα από τη φιλοσοφική σκέψη. Η προσωπική αναζήτηση για ενδείξεις της ύπαρξης του Θεού, που γνωρίζεις ότι είναι αδύνατο να σε οδηγήσει σε κάποια απόλυτη αλήθεια αλλά ότι θα σε υποχρεώσει να ψάξεις για το ευγενέστερο κομμάτι που υπάρχει μέσα σου και γύρω σου, είναι κατά τη γνώμη μου ο υγιέστερος τρόπος να αγγίζεις το θείο. Αυτή είναι η δική μου θρησκεία.

Θα μας αναφέρετε 2-3 πολύ αγαπημένα σας βιβλία και τους λόγους που σας έκαναν να τα αγαπήσετε;
Είναι δύσκολο να περιοριστεί κάποιος σε 2-3 βιβλία, όμως θα έλεγα ότι μου αρέσουν κυρίως οι συγγραφείς που κατανοούν την ανθρώπινη ψυχή, που αναλύουν σε βάθος τους χαρακτήρες των ηρώων τους και που καταπιάνονται με υπαρξιακά θέματα. Οπότε αγαπημένο μου βιβλίο ίσως να είναι η «Άννα Καρένινα» του Τολστόι. Απολαμβάνω επίσης πολύ τον τρόπο γραφής του Καμύ και τη σκιαγράφηση του παραλόγου που κάνει. Στην εφηβεία μου όμως θυμάμαι ότι επηρέασαν την ψυχοσύνθεση μου προκαλώντας μου έντονη συγκινησιακή φόρτιση και βάζοντάς με σε πολλές σκέψεις τα βιβλία «ο Μικρός Πρίγκιπας», «ο Γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον». «Υπερηφάνεια & προκατάληψη», «Ανεμοδαρμένα Ύψη», «Όσα παίρνει ο άνεμος», «Νανά», «Μαντάμ Μποβαρύ», «Εκατό χρόνια μοναξιάς», και «ο Εραστής».

Ποια είναι τα επόμενα σχέδια σας, ετοιμάζετε τη συγγραφή κάποιου νέου βιβλίου αυτήν την εποχή.
Ναι νομίζω ότι θα ήθελα πολύ να συνεχίσω να γράφω. Έχω ήδη στο μυαλό μου τον τίτλο του δεύτερου βιβλίου μου. Το πότε θα αρχίσω και το πότε θα είναι έτοιμο είναι μια άλλη ιστορία.

Θα θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε ιδιαίτερα γι’ αυτή τη συνέντευξη και να σας ευχηθούμε καλή επιτυχία και παραγωγική συνέχεια στο συγγραφικό σας έργο. Κλείνοντας θα θέλαμε ο τελευταίος λόγος να είναι δικός σας…
Σας ευχαριστώ εγώ γι αυτήν τη συνέντευξη και θα ήθελα να κλείσω με μια εκμυστήρευση: o διάλογος που έγραψα υποχρεώνει εμένα πρωτίστως να είμαι συνεπής με το μήνυμα που στέλνει. Αυτό είναι ένα τεράστιο κέρδος για μένα.

 

Κατεβαστε το βιβλιο: εδω

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *