Συνεντευξη της συγγραφεως Μαριαντας Παπαϊωαννου

Συνεντευξη της συγγραφεως Μαριαντας Παπαϊωαννου

“Το μονο πραγμα που μπορει να μας σωσει ειναι η αγαπη. Οταν αγαπας γινεσαι καλυτερος ανθρωπος, πιο υγιης ανθρωπος. Η αγαπη ειναι πραγματι η πιο δυνατη μαγεια. Χανεις την αγαπη, χανεις και την μαγεια.”

Η Μαριάντα Παπαϊωάννου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Πειραιά (1998-2002) και στο ΜΙΤ, στην Βοστόνη (2003-2004). Εργάζεται ως τραπεζικός, ενώ περιστασιακά ασχολείται με την ζωγραφική και την συγγραφή. Όσον αφορά την ζωγραφική, έχει πραγματοποιήσει έξι εκθέσεις, τέσσερις ομαδικές και δύο ατομικές. Για το ζωγραφικό της έργο έχει γράψει το Πρώτο Θέμα και η Athens Voice. Άρθρα της έχουν δημοσιευθεί στην Lifo, στο Klik και στην Athens Voice. Η μεγάλη της αγάπη είναι το τρέξιμο. Μέχρι σήμερα έχει τρέξει πέντε μαραθωνίους και πολλούς ημιμαραθωνίους.

 

Πρόσφατα δημοσιεύσατε στο easywriter.gr το μυθιστόρημα «Ιππόκαμπος». Ποιο είναι το αντικείμενο του βιβλίου σας και σε ποιους απευθύνεται κυρίως;

Το αντικείμενο του βιβλίου είναι η έλλειψη αγάπης για τον «άλλο» και η υπερβολική λατρεία στο εγώ μας. Η θεοποίηση του εαυτού, η οποία μας δίνει μεν μία πρόσκαιρη δύναμη αλλά μας καταδικάζει σε μοναξιά, μας στερεί την φαντασία, και αποπνευματώνει το μυαλό μας.

Τι είναι αυτό που σας έκανε να ξεκινήσετε τη συγγραφή του βιβλίου σας; Πώς συλλάβατε την ιδέα και τι σας ενέπνευσε περισσότερο;

Tο έναυσμα δόθηκε το 2003, όταν σπούδαζα στην Αμερική. Μία ομάδα φοιτητών από το απέναντι εργαστήριο δημοσίευσε μία έρευνα που υποστήριζε ότι τα όνειρα δεν είναι τίποτα άλλο από ανακατάταξη πληροφοριών από το εγκεφαλικό νεύρο ιππόκαμπος, με στόχο την αποτελεσματικότερη μεταφορά τους από την βραχυπρόθεσμη στην μακροπρόθεσμη μνήμη. Η θεωρία είχε βάση για πολλούς λόγους, ένας από αυτούς ήταν και ότι όταν ο άνθρωπος πάσχει από Alzheimer, το νεύρο που πλήττεται περισσότερο είναι ο ιππόκαμπος. Η αλήθεια είναι συχνά εύρισκα κάτι προφητικό στα όνειρα μου κι η νέα αυτή μελέτη μου έθεσε πολλά ερωτήματα ως προς το τι πιστεύω συνολικά, για το φυσικό και το μεταφυσικό, για το συνειδητό και το ασυνείδητο, για το ρόλο των συναισθημάτων στην εξέλιξη μας, αν είναι όλα «γραμμένα» ή μπορούμε να κάνουμε την υπέρβαση κλπ. Κάπως έτσι μου ήρθε η ιδέα, κάποια στιγμή να έγραφα ένα μυθιστόρημα που θα άγγιζε αυτούς τους προβληματισμούς. Βέβαια, ξεκίνησα να το γράφω πολύ αργότερα.

Το βιβλίο σας αναφέρεται αποκλειστικά σε μυθιστορηματικά γεγονότα ή εμπεριέχει και βιωματικά στοιχεία, ειδικά ως προς το ρόλο των ονείρων;

Θα έλεγα πως είναι ένα μείγμα φαντασίας και πραγματικών γεγονότων. Σε πάρα πολλά σημεία χρησιμοποίησα τα πραγματικά μου ημερολόγια, έγραψα όπως έγραφα παιδί, έγραψα για πράγματα που είχα βιώσει. Οι χαρακτήρες είναι εμπνευσμένοι από πραγματικά πρόσωπα, τόσο ως προς την ψυχογραφία όσο και την αντίδραση σε ορισμένες καταστάσεις. Τα όνειρα… είναι όνειρα που έχω δει. Τα έγραφα κάθε πρωί και ύστερα προσπαθούσα να τα μεταφράσω με πολλούς τρόπους. Όπως θα τα ερμήνευε ένας νευροεπιστήμονας, ένας ψυχολόγος, ένας ερωτευμένος ή ένας τρελός. Διάλεγα την ερμηνεία που έδενε περισσότερο με την πλοκή. Η πλοκή βέβαια είναι καθαρά μυθιστορηματική.

Θα θέλατε να τονίσετε κάποια ιδιαίτερα μηνύματα μέσα από το βιβλίο σας;

Ναι. Ότι η αλήθεια είναι υποκειμενική, και πως κάθε φορά που ορκιζόμαστε στον εαυτό μας χάνουμε την επαφή και με τους γύρω μας και με τον εαυτό μας. Το μόνο πράγμα που μπορεί να μας σώσει είναι η αγάπη. Όταν αγαπάς γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος, πιο υγιής άνθρωπος. Η αγάπη είναι πράγματι η πιο δυνατή μαγεία. Χάνεις την αγάπη, χάνεις και την μαγεία.

Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίσατε κατά τη διάρκεια της συγγραφής του βιβλίου σας;

Η αμάθεια. Οι περισσότεροι από εμάς γνωρίζουμε πάρα πολύ λίγα, μόνο αυτά που μας χρησιμεύουν άμεσα. Αυτό μας κάνει μονοδιάστατους. Όταν γράφεις ένα μυθιστόρημα, και σπας τον εαυτό σου σε δύο ή περισσότερους χαρακτήρες, οφείλεις να μάθεις πολλά για αυτούς. Τα τέσσερα χρόνια που έγραφα, διάβαζα ασταμάτητα για τον εγκέφαλο, για το Alzheimer, για τον Freud, για τον Jung, για τις ορμόνες, για την υπόφυση, για τις θρησκείες, για τον Θεό, για το μποζόνιο του Higgs, μελέτησα ιστορία της τέχνης, ζωγράφισα, έμαθα να στήνω εκθέσεις… Όταν διαπιστώνεις πόσα λίγα ξέρεις, αυτόματα ταπεινώνεσαι. Αυτό δεν είναι κάτι κακό. Είναι κάτι υπέροχο. Σου δίνει την δυνατότητα να θαυμάσεις τον κόσμο γύρω σου. Να εκτιμήσεις το πόσο σύνθετα είναι όλα τα φαινομενικά απλά και δεδομένα πράγματα.

Έχετε διαθέσει το βιβλίο σας στο αναγνωστικό κοινό εντελώς δωρεάν. Τι σας οδήγησε σε αυτή την απόφαση;

Στις αρχές του 2014, ένας αγαπημένος μου φίλος που του εμπιστεύτηκα την πρώτη ανάγνωση του Ιππόκαμπου, ταξίδευε για επαγγελματικούς λόγους στην Αμερική. Σε μία από τις πτήσεις μοίρασαν εφημερίδες στους επιβάτες, και όλως τυχαίως στην εφημερίδα του υπήρχε ένα άρθρο για την πρωτοπόρα ανακάλυψη ενός καθηγητή από το Harvard πάνω στο Alzheimer. Το προφίλ του καθηγητή ήταν πάρα πολύ κοντά στο «φανταστικό» μου ήρωα. Η ανακάλυψη του ήταν πάρα πολύ κοντά στην θεωρία που είχα αναπτύξει στο μυθιστόρημα, ως εύρημα επιστημονικής φαντασίας. Ο φίλος μου έβγαλε φωτογραφία το άρθρο και τα στοιχεία του καθηγητή. Επικοινώνησα μέσω email με τον καθηγητή Bruce Yankner και του παρέθεσα μία σύνοψη της επιστημονικής θεωρίας του μυθιστορήματος και παρακάλεσα για την γνώμη του. Η απάντηση του ήταν άμεση και συναρπαστική, και με ενθάρρυνε να δημοσιεύσω το μυθιστόρημα γρήγορα και με κάθε τρόπο. Η όλη ιστορία ήταν ένα δώρο για μένα. Η πληρωμή μου, ας πούμε. Μου πήρε ένα χρόνο να μάθω ότι θα μπορούσα να το διαθέσω δωρεάν ηλεκτρονικά μέσω της Easywriter, διαφορετικά θα το είχα κάνει την ίδια μέρα.

Θα μας αναφέρετε 2-3 πολύ αγαπημένα σας βιβλία, ελληνικά ή ξένα, και τους λόγους που σας έκαναν να τα αγαπήσετε;

Είμαι ερωτευμένη με τον Ντοστογιέφσκι. Έχει μοναδικό τρόπο να βουτάει στον συναισθηματισμό των ηρώων του, αλλά και να θέτει αιώνια υπαρξιακά προβλήματα όπως αυτό της αναγκαιότητας του Θεού στην ζωή μας. Το Έγκλημα και Τιμωρία ήταν από τα πρώτα βιβλία που διάβασα, και όταν τελείωσε δεν μπορούσα να το αποχωριστώ. Δύο μέρες κοιμόμουν με αυτό στην αγκαλιά μου. Οι αδελφοί Καραμάζοφ επίσης με ταρακούνησαν. Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου, του Μαρκές, αν και δεν θεωρήθηκε το καλύτερο βιβλίο του, έγινε ένα από τα αγαπημένα μου. Από την πρωτόγονη σεξουαλική ορμή στην απόλυτα πλατωνική αγάπη, ο γηραιός κύριος που ερωτεύτηκε αθώα και παράφορα, συμβολίζει για μένα την δεύτερη ευκαιρία που όλοι αξίζουν.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας; Ετοιμάζετε κάποιο καινούριο βιβλίο αυτή την εποχή;

Έχω κάποιες ιδέες, τις χαρτογραφώ αλλά έχω πολύ δρόμο ακόμα. Άλλωστε τώρα που «έφυγε» ο Ιππόκαμπος από πάνω μου, είναι ευκαιρία να ασχοληθώ λίγο παραπάνω με τη ζωγραφική.

Θα θέλατε να μας μιλήσετε λίγο περισσότερο για την ενασχόλησή σας με τη ζωγραφική;

Στη ζωγραφική είχα μία κλίση από μικρό παιδί. Χρώμα σε καμβά άρχισα να χρησιμοποιώ προς το τέλος του 2010. Τότε έφτιαξα τον πρώτο μου πίνακα, και δεν μου φάνηκε άσχημος. Άρεσε σ’ ένα φίλο μου, του τον χάρισα. Κι έτσι έκανα και δεύτερο. Άρεσε πολύ σε μία φίλη μου, της τον χάρισα. Γράφτηκα σ’ ένα εργαστήριο, στο οποίο δεν προλάβαινα να πάω αλλά η ιδέα ότι έχω να πάω την τάδε μέρα, με βοήθησε να μπω σε ένα σύστημα. Κι έτσι άρχισα να μαζεύω υλικό. Πιο πολύ από ότι μπορούσα να χαρίσω. Στις πρώτες μου εκθέσεις οι περισσότεροι δεν θα καταλάβαιναν, κάποιοι όμως θα ενθουσιάζονταν. Δεν θες και πολύ. Ένας άνθρωπος να σου πει ένα ειλικρινές μπράβο αρκεί. Προσπαθείς περισσότερο. Πέρυσι ένα έργο μου έγινε εξώφυλλο στην Athens Voice. Ένιωσα τρομερή χαρά όταν έπιασα την εφημερίδα στα χέρια μου. Αλλά χαλάρωσα κιόλας, και δεν έχω κάνει και πολλά από τότε!

Πώς έχει επηρεάσει τη ζωή σας και ιδιαίτερα τη διαμόρφωση του χαρακτήρα σας η άλλη μεγάλη σας αγάπη, το τρέξιμο;

Πολύ εύστοχη ερώτηση. Η αλήθεια είναι ότι το μόνο πράγμα για το οποίο «κοκορεύομαι» είναι οι μαραθώνιοι μου. Δεν είναι πολλοί, πέντε μέχρι τώρα, πάντα ελπίζω όμως να ξαναβρεθώ στην γραμμή της εκκίνησης. Στην πράξη, ο δρόμος προς τον Μαραθώνα είναι μακρύτερος από τον αγώνα τον ίδιο. Απαιτεί θυσίες. Αφοσίωση. Είναι μοναχικός δρόμος. Δεν είναι εύκολο να βρεις φίλους να σε ακολουθήσουν για 20+ χλμ. Έχει πόνο. Πάρα πολλούς τραυματισμούς. Γόνατα, μετατάρσια, μέση, αυχένας… Αν είσαι τυχερός θα το ξεπεράσεις και θα φτάσεις στην πιστολιά. Τα πρώτα 5 είναι εύκολα. Στο 10 πιάνεις ρυθμό. Στο 21 έχεις κάνει το μισό! Στο 30 η ενέργεια σου τελειώνει. Στο 35 η ενέργεια ανήκει στο μακρινό παρελθόν. Σε κάθε επόμενο δευτερόλεπτο εγκαταλείπεις. Στο 40 σε πιάνει τρόμος μην συμβεί κάτι τελευταία στιγμή. Όταν τερματίζεις, δεν έχεις τρέξει μόνο 42χλμ. Έχεις τρέξει 342! Τα κατάφερες όμως. Κι είναι τρομερό πράγμα να ανακαλύπτεις αυτή τη δύναμη μέσα σου. Χαζεύεις τον κόσμο που τερματίζει μετά από σένα. Οι πιο απίθανοι τύποι: γιαγιάδες, παππούδες, άτομα με ειδικές ανάγκες, φουσκωτοί, ξεφούσκωτοι, Λεωνίδες, άνθρωποι ξυπόλητοι… Δεν ξέρω πώς να το περιγράψω. Ενώ ο αγώνας είναι προσωπικός, η περηφάνια σου είναι για όλους. Αυτό οπωσδήποτε σε διαμορφώνει.

Θα θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε ιδιαίτερα γι’ αυτή τη συνέντευξη και να σας ευχηθούμε καλή επιτυχία και παραγωγική συνέχεια στο συγγραφικό σας έργο. Κλείνοντας θα θέλαμε ο τελευταίος λόγος να είναι δικός σας…

Αυτό που θέλω να πω είναι ένα μεγάλο μπράβο στην Easywriter. Σπάνια συναντάς ανθρώπους τόσο «πάνω» σε αυτό που κάνουν. Εύχομαι αυτή η συνέπεια που δείχνετε στο όραμα σας να δικαιωθεί. Η Ελλάδα είναι σαν ένα γλυπτό, οι φλέβες τις είναι από μάρμαρο, δύσκολα μπορεί να κυλίσει νέο αίμα. Εσείς προσπαθείτε να ανοίξετε το δρόμο, και προσωπικά σας ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό.

 

Κατεβαστε δωρεαν το βιβλιο «Ιπποκαμπος» της Μαριαντας Παπαϊωαννου: εδω

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *