Συνεντευξη της συγγραφεως Χρυσουλας Βακιρτζη (Η Εγνατια οδος μου)

12717293_10205912215987337_8246829766744251550_n

Η Αμαλία, η Δάφνη, ο Γιάννης, ο παππούς Κωνσταντίνος, η έφηβη Κατερίνα σκιαγραφούσαν τη δική τους πορεία και γέμιζαν φάσεις, αντιφάσεις και μαζί ένα αρμονικό συνδυασμό και ακολουθούσαν τη δική τους προσωπική Εγνατία Οδό…. Όλα αυτά, με τα μάτια της «Ελληνίδας Φρανσουάζ Σαγκάν», δηλαδή της έφηβης Κατερίνας, της κεντρικής ηρωίδας του βιβλίου αυτού. Ας την γνωρίσουμε…

Χρυσούλα Βακιρτζή. Συγγραφέας, δημοσιογράφος, βιβλιοκριτικός. Γεννήθηκε στην Καβάλα. Σπούδασε Αγγλικά, Δημοσιογραφία, Δημόσιες Σχέσεις και Ψυχολογία.
Κάτοχος πτυχίου Ψυχολογίας ceac εγκεκριμένο από το υπουργείο Παιδείας της Ισπανίας, είναι Επίτιμο Μέλος της Ελληνικής Ψυχολογικής Εταιρείας (ΕΛΨΕ).
Κείμενά της δημοσιεύονται σε λογοτεχνικά έντυπα,, αξιόλογες ιστοσελίδες του διαδικτύου και έγκυρες εφημερίδες. Το 2007 υποψήφια για ένα από τα πρώτα λογοτεχνικά βραβεία της Ακαδημίας Αθηνών. Μία βιβλιοκριτική της τιμήθηκε από τα ΜΜΕ ως η καλύτερη σε Ελλάδα και Ευρώπη το δεύτερο εξάμηνο του 2001.
Με το έργο της ασχολήθηκε ο Οδυσσέας Ελύτης, ο οποίος πίστεψε και στήριξε τα πρώτα της λογοτεχνικά βήματα.
Έχει γράψει οκτώ ποιητικές συλλογές, δοκίμια κριτικής, μια σειρά διηγημάτων και επί σειρά ετών δίδαξε σύγχρονη συγκριτική λογοτεχνία στο Μουσικό Σχολείο Καβάλας. Η ποιητική της συλλογή «Αλικος Ανεμος», εκδόθηκε από τη Νομαρχία Καβάλας και διανεμήθηκε, «τιμής ένεκεν» σε σχολεία, γυμνάσια, πολιτιστικούς συλλόγους του Νομού Καβάλας.

 

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ

Πρόσφατα δημοσιεύσατε στο easywriter.gr το διήγημα «Η Εγνατία οδός μου». Ποιο είναι το αντικείμενο του βιβλίου σας και σε ποιους απευθύνεται κυρίως;
Καταρχήν, να συγχαρώ το easywriter και όσους εργάζονται σ’ αυτήν τη νέα μορφή έκδοσης και ανάγνωσης, για τη χώρα μας.
Αντικείμενο του βιβλίου μου είναι η καθημερινότητα των Ελλήνων στα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Και αναφέρομαι στην εποχή που η αστυφιλία βρισκόταν σε μεγάλη έξαρση, εφόσον άρχιζε η εποχή του κλεινού άστεως. Απευθύνομαι σ’ όσους επιθυμούν και τολμούν να θυμούνται ακόμη, αλλά και στις νεότερες γενιές, ώστε όλοι μαζί να θυμηθούμε, να μάθουμε ή να μην ξεχάσουμε συνήθειες και ό,τι χαρακτήριζε ως τότε την καθημερινότητα μιας προφορικής παράδοσης. Με κεντρικό πυρήνα την πόλη που γεννήθηκα, την Καβάλα, και με πλήρη σεβασμό στο καπνικό θέμα, στους καπνεργάτες, στην καλλιέργεια και στο εμπόριο του καπνού. Θέματα που σφράγισαν τη χώρα μας στο πρόσφατο παρελθόν, ανά την υφήλιο, αλλά πλέον ξεχνιούνται. Μαζί με το μεγάλο κύμα προσφύγων του ’22, μια που η Καβάλα παραμένει σταυροδρόμι λαών και πολιτισμών, Ευρώπης και Εγγύς Ανατολής. Άρα, αποδέκτης πολιτισμών και πολιτιστικών επιρροών που δεν πρέπει να λησμονηθούν.

Τι είναι αυτό που σας έκανε να ξεκινήσετε τη συγγραφή του βιβλίου σας; Πώς συλλάβατε την ιδέα και τι σας ενέπνευσε περισσότερο;
Τυχαίνει να λατρεύω την Ιστορία κι επίσης πιστεύω ότι τίποτα δεν είναι άσχετο ή άμοιρο από το άμεσο αλλά και το ευρύτερο κοινωνικό γίγνεσθαι. Έτσι, περνώντας από το μονοπάτι της Παλαιάς Εγνατίας Οδού σε πρόσφατη έξοδό μου, μέσα μου άκουσα το κλικ. Έβλεπα σχεδόν μαγνητισμένη, το μικρό σκονισμένο δρομάκι από όπου πέρασε ο Μέγας Αλέξανδρος με τον στρατό του, ο Απόστολος Παύλος, όπως και Ρωμαίοι στρατηλάτες –μάλιστα, άρχισα ασυναίσθητα να ψάχνω για ίχνη από τα βήματά τους, πάνω στις σκονισμένες πέτρες… Κάπου εκεί, συνάμα, ήρθαν στο μυαλό μου αναμνήσεις από τα παιδικά και νεανικά μου χρόνια. Η φωνή της μιας γιαγιάς, προσφυγοπούλας Ελληνίδας Θρακιώτισσας, ο χαρακτήρας της άλλης γιαγιάς, Παλαιοελλαδίτισσας, πληθωρικής, γεννημένες κι οι δυο στα τέλη του 19ου αιώνα. Αυτό ήταν αρχικά το έναυσμα, εκρηκτικό έναυσμα τολμώ να πω, για ν’ αρχίσω τη συγγραφή της δικής μου «Εγνατίας οδού». Φυσικά, τα δικά μου παιδικά και νεανικά χρόνια, χρόνια μεταβατικά για την ελληνική κοινωνία, ήταν αυτό που με ενέπνευσε περισσότερο.

Θα θέλατε να τονίσετε κάποια ιδιαίτερα μηνύματα μέσα από το βιβλίο σας;
Να μην ξεχαστούν ρίζες πολιτισμού, παράδοσης, κουλτούρες, τρόποι ζωής. Είναι λυπηρό να ζεις, να βιώνεις ή και να συμβιώνεις στην καθημερινότητα σου με καταστάσεις που σε ενέχουν, σε περιβάλλουν κι εσύ να μην γνωρίζεις καν τι σημαίνουν, από πού προέρχονται. Ήδη το ζούμε αυτό, όλες σχεδόν οι γενιές και οι ηλικίες πια. Αυτά θέλω να περάσω, να καταθέσω μέσα από αυτή τη σειρά διηγημάτων μου.

Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίσατε κατά τη διάρκεια της συγγραφής του βιβλίου σας;
Το να αποφασίσω να το γράψω. Διόλου εύκολο να βρεθείς αντιμέτωπος με όσα ομορφαίνουν και στοιχειώνουν ταυτόχρονα τα πρώτα χρόνια της ζωής σου. Ναι μεν απομυθοποιείς, αποδεσμεύεις κι απελευθερώνεις εαυτόν και αλλήλους, όμως χάνεις και έρμα. Αποενοχοποιείσαι ενώ χάνεις την πρώτη αθωότητά σου, όσο μπερδεμένο κι αν ακούγεται αυτό.

Πιστεύετε ότι έχει αλλάξει η καθημερινότητα του Έλληνα από την εποχή που διαδραματίζεται το διήγημά σας;
Στη συγκεκριμένη εποχή, εν έτει 2016, υπάρχει μια επιστροφή στην οικογενειακή εστία και στον τρόπο οικογενειακής ζωής, λόγω οικονομικής κρίσης. Σαφώς, όμως, η καθημερινότητα του σύγχρονου Έλληνα δεν μοιάζει σε τίποτα μ’ αυτήν που περιγράφει το βιβλίο μου. Σύσφιξη σχέσεων, σε μακροχρόνια βάση, έχουμε μόνο για λόγους συμφέροντος. Τώρα πια, μόνο το εκάστοτε συμφέρον και η σκοπιμότητα μας ενώνουν, για όσο μας ενώνουν. Κάθε άλλος δεσμός, συγγένεια, εργασία, φιλία, σχέσεις ανθρώπινου επιπέδου λειτουργούν περιστασιακά και από μακριά (εκ του ασφαλούς).

Θα μας αναφέρετε 2-3 πολύ αγαπημένα σας βιβλία, ελληνικά ή ξένα, και τους λόγους που σας έκαναν να τα αγαπήσετε;
«Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» του Καζαντζάκη, «Υπό το βλέμμα του Βούδα» της Περλ Μπακ, «Γαλήνη» του Ηλία Βενέζη. Όλα τους πολύ αγαπημένα μου, για τη βαθιά κοινωνική οπτική τους διά μέσου των ανθρώπων και των χαρακτήρων τους, η οποία δεν αλλοιώνεται όσο κι αν αλλάζει με τον καιρό. Αναγκάζεται ν’ αλλάξει, δηλαδή.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας; Ετοιμάζετε κάποιο καινούριο βιβλίο αυτή την εποχή;
Θα επιθυμούσα να δω την «Εγνατία οδό μου» να παίζεται και στο θέατρο, με την ανάλογη μορφή, προς το παρόν. Ίσως ασχοληθώ με τη θεατρική γραφή, κάτι που σκέφτομαι από καιρό τώρα. Άλλωστε, μια πρόσφατη ποιητική μου συλλογή, «Η Φαίδρα του Αυγούστου», είναι δοσμένη με διάλογο ή θεατρικούς μικρούς μονόλογους. Συνήθως δεν σχεδιάζω το τι θα γράψω γιατί η έμπνευση σε συναντά κι ουδέποτε κλείνεις ραντεβού μαζί της!

Θα θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε ιδιαίτερα γι’ αυτή τη συνέντευξη και να σας ευχηθούμε καλή επιτυχία και παραγωγική συνέχεια στο συγγραφικό σας έργο. Κλείνοντας θα θέλαμε ο τελευταίος λόγος να είναι δικός σας…
Εύχομαι να πάψει αυτή η γενικευμένη «καταδίκη» που μας κυκλώνει από παντού. Κοινωνίες καταδικάζουν και ενοχοποιούν τον άνθρωπο. Με τη σειρά του, ο άνθρωπος, μεταβάλλεται σε μονάδα εσωστρέφειας και καταδικάζει–ενοχοποιεί τα πάντα και τους πάντες. Ας πέσουν οι άμυνες, για ν’ αρχίσει η συν–εργασία. Κι εγώ σας ευχαριστώ!

 

Κατεβαστε το βιβλιο: εδω

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *