Συνεντευξη της συγγραφεα σοφιας σαντα (πορεια ζωης)

santa
Λέξεις που δεν γίνονται λόγια… αυτό είναι για ‘μένα η ποίηση κι αυτό θα μοιραστώ απόψε μαζί σας. Καλή ανάγνωση!!!

 

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ

Πρόσφατα δημοσιεύσατε στο easywriter.gr την συλλογή ποιήματων «Πορεία Ζωής». Ποιο είναι το αντικείμενο του βιβλίου σας και σε ποιους απευθύνεται κυρίως;
Το πρώτο μου έργο «Πορεία Ζωής» μιλάει για την απώλεια και τη μοναξιά. Όλοι μας έχουμε βιώσει μια απώλεια σε κάποια στιγμή της ζωής μας όπως όλοι έχουμε κατακλυστεί από το συναίσθημα της μοναξιάς ή έστω από στιγμές μοναξιάς. Αυτό που νομίζω ότι έχουμε ανάγκη εκείνες τις στιγμές είναι να ξέρουμε πως δεν είμαστε μόνοι.
Η συλλογή λοιπόν αυτή απευθύνεται σε όλους όσους έστω για μια στιγμή ένιωσαν έτσι. Ο πόνος της απώλειας έχει την ίδια δύναμη και η μοναξιά έχει το ίδιο χρώμα για όλους.

Τι είναι αυτό που σας έκανε να ξεκινήσετε τη συγγραφή του βιβλίου σας; Πώς συλλάβατε την ιδέα και τι σας ενέπνευσε περισσότερο;
Και για ‘μένα μια απώλεια ήταν ο λόγος που με «ανάγκασε» να ξεκινήσω να γράφω. Ό, τι δεν ήθελα να ακουστεί πήρε τη μορφή ποιήματος… γενικά είμαι ένας αισιόδοξος άνθρωπος, μου αρέσει να γελάω και να κάνω και τους άλλους ανθρώπους να γελάνε. Βάζοντας λοιπόν τα συναισθήματά μου στο μικροσκόπιο της τέχνης αποτυπώνω στο χαρτί οτιδήποτε με πονά ή με προβληματίζει κι έτσι το ξορκίζω και το αφήνω πίσω. Η ζωή είναι μικρή, ο πόνος δεν πρέπει να έχει μεγάλο μερίδιο σ’ αυτή.

Θα θέλατε να τονίσετε κάποια ιδιαίτερα μηνύματα μέσα από τα ποιήματα σας;
Ξέρω ότι τα ποιήματα της συλλογής αυτής είναι θλιμμένα. Ξέρω επίσης ότι κάποιοι απ’ αυτούς που θα τα διαβάσουν θ’ αναγνωρίσουν δικές τους σκέψεις και δικά τους συναισθήματα. Αν κάτι ήθελα να περάσω μέσα απ’ τα ποιήματά μου είναι ότι κανένας δεν είναι πραγματικά μόνος. Ακόμα και στην πιο άσχημη στιγμή κάποιος κάπου στον κόσμο νιώθει το ίδιο κι ίσως αυτό να είναι μ ια παρηγοριά.

Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίσατε κατά τη διάρκεια της συγγραφής των ποιήματων σας;
Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι και αυτή που δεν κατάφερα να πραγματοποιήσω. Να είμαι δηλαδή αντικειμενική με το συναίσθημα του πόνου και της μοναξιάς. Αν ήμουν λίγο πιο αντικειμενική θα περιελάμβανα στα ποιήματά μου όλους εκείνους τους ανθρώπους που ψάχνουν, βρίσκουν και τελικά μας δίνουν πίσω το χαμένο μας χαμόγελο… αλλά κάτι τέτοιο είναι μάλλον ανέφικτο να συμβεί γιατί εκείνος που γράφει από το δικό του πόνο εκκινεί κι αν αγγίξει και τον πόνο των άλλων, ε, τότε, κάτι το σημαντικό έχει πετύχει με τη γραφή του.

Θα μας αναφέρετε 2-3 πολύ αγαπημένα σας βιβλία, ελληνικά ή ξένα, και τους λόγους που σας έκαναν να τα αγαπήσετε;
Αγαπώ πολύ το διάβασμα. Στα καλύτερα ταξίδια που έχω κάνει είχα συνοδοιπόρους τον Φρέντυ Γερμανό, τη Λένα Μαντά, την Αλκυόνη Παπαδάκη, τον Πάολο Κοέλο, τον Αντώνη Σαμαράκη, τη Διδώ Σωτηρίου, αλλά και τη Μαρία Πολυδούρη, τον Κώστα Καρυωτάκη, τον Οδυσσέα Ελύτη, το Γιάννη Ρίτσο, το Γιώργο Σεφέρη, το Νίκο Καββαδία και τόσους άλλους.. τα τελευταία χρόνια το βιβλίο που διαβάζω με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον είναι το « Εμβόλιμον» ένα λογοτεχνικό περιοδικό που κυκλοφορεί 2 φορές το χρόνο και έχει πού ενδιαφέροντα αφιερώματα. Το τελευταίο είναι αφιέρωμα στον ποιητή Κώστα Ριζάκη. Ο κ. Γιώργος Χ. Θεοχάρης ποιητής και διευθυντής του περιοδικού κάνει καταπληκτική δουλειά σε μια εποχή που τα βιβλία δεν πρωταγωνιστούν.

Ποια πιστεύετε ειναι η θέση των ποιημάτων στην ζώη μας τα τελευταία χρόνια;
Στην εποχή που διανύουμε, το βιβλίο γενικά, πολύ περισσότερο το ποιητικό βιβλίο, είναι μια σχεδόν ξεχασμένη συνήθεια. Είμαι όμως σίγουρη ότι θα βρει και πάλι τη θέση του στις καρδιές του κόσμου, γιατί, ειδικά ο έλληνας, έχει την ποίηση μέσα στο DNA του, αναπνέει σε δεκαπεντασύλλαβο.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδια σας, ετοιμάζετε τη συγγραφή κάποιου νέου βιβλίου αυτήν την εποχή.
Μια λαϊκή ρήση λέει ότι όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια ο Θεός γελάσει… επόμενός μου στόχος είναι να ολοκληρώσω την καινούρια μου συλλογή που θα έχει τίτλο «Η αρχή και το τέλος ενός παραμυθιού». Μετά βλέπουμε…

Θα θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε ιδιαίτερα γι’ αυτή τη συνέντευξη και να σας ευχηθούμε καλή επιτυχία και παραγωγική συνέχεια στο συγγραφικό σας έργο. Κλείνοντας θα θέλαμε ο τελευταίος λόγος να είναι δικός σας…
Θέλω κι εγώ με τη σειρά μου να μου να σας ευχαριστήσω για το χρόνο σας κι ελπίζω ότι κάπου παρακάτω θα τα ξαναπούμε. Ευχαριστώ πολύ!!!

 

Κατεβαστε το βιβλιο: εδω

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *