Παρουσιαση του βιβλιου: «βασιλισσα μαρινα, βιβλιο 2: η επιστροφη της χαγιας» (του ιωαννη ραυτοπουλου)

vassilisa

Γράφοντας την «Μαρίνα»…
Το βιβλίο αυτό γραφόταν επί μία ολόκληρη δεκαετία…
Πότε έμπαινε στην άκρη και ξεχνιόταν και πότε το έπιανα, πολλές φορές το ξαναέγραφα, όλο ή μέρη του, το συμπλήρωνα, άλλαζα πράγματα…
Η συνάντηση με την «Μαρίνα» που δεν ήταν βασίλισσα, ούτε ίσως υπάρχει, με συγκλόνισε σαν να έγινε πραγματικά!
Έξη χρόνια μετά την άδοξη προσπάθεια μου να δεχτεί την πρόταση γάμου, αποφάσισα να κάνω άλλη μια ακόμη…
Την ανακάλυψα στον χώρο της δουλειάς της, με δέχτηκε θερμά, τα είπαμε σαν καλοί παλιοί φίλοι -δεν είχα πάψει ποτέ να αισθάνομαι σαν ο φύλακας άγγελος της, ο ιππότης της, κάποια στιγμή αποφάσισα να κάνω την ύστατη προσπάθεια…
Με μια βαθιά ανάσα και βιαστικά, να μην το μετανιώσω, της είπα:
«Έξω περιμένει η άμαξα μου, που έχει διακόσια κάτασπρα, καμαρωτά άλογα (μόλις είχα αγοράσει το αυτοκίνητο μου, που είχε πράγματι τόσα άλογα…) «Η Α.Μ. θα ήθελε να πάμε να δειπνήσουμε μαζί;”
Εκείνη με κοίταξε στα μάτια και ένιωσα πάλι την θετική αύρα της, «φοβάμαι ότι δεν θα μπορέσω, μα για να σας ευχηθώ καλοτάξιδη και να την απολαύσω έστω για λίγο ευχαρίστως ιππότη μου! Να κάνουμε τον γύρο του τετραγώνου!»
Κάθισε στην θέση του συνοδηγού με καμάρι, ίδια Βασίλισσα, και την πήγα εκεί που ήθελε, ενώ στην διαδρομή άφησα τον χείμαρρο του θαυμασμού μου, της εκτίμησης, της αγάπης να ξεχειλίσει, φλογέρα έπαιζε στο μοναχικό βουνό, με το ξεχασμένο δέντρο της ευτυχίας, στην κορφή που τρυπούσε τα σύννεφα, εκεί που κούρνιαζε η άυλη οντότητα μου, έσερνε στα βράχια την χωλότητα σημαντικότερου μέρους της…του απροσδιόριστου κενού χωρίς όνομα…
Εκείνη η μικρή διαδρομή, που δεν ήταν μεγαλύτερη από μερικά΄ μέτρα, και διάρκεια όχι πάνω από μερικά λεπτά, ήταν το ταξίδι μας στο όνειρο, προς τα εκεί που όλες οι πινακίδες έγραφαν «προς την απόλυτη ευτυχία», που όμως δεν το συνεχίσαμε ποτέ!
Μόνο μια αρχή…μια τόση δα αρχή κάναμε…
Και το δέντρο γέμισε άνθη ρόδινα…
Κι ύστερα τράβηξε ο καθείς τον δικό του δρόμο, που ξέραμε πως δεν είναι ο σωστός, ίσως είχαμε μέσα μας μέχρι το μεδούλι το μικρόβιο της αυτοκαταστροφής, ίσως δεν πιστέψαμε ποτέ πως έχουμε και εμείς δικαίωμα στην χαρά…
Με ένα χειροφίλημα που είχε το άρωμα της, και μια πικρή γεύση, σαν να μασήσαμε το αψέντι της μοίρας μας, την αποχαιρέτησα για πάντα…

 

Κατεβαστε το βιβλιο: εδω

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *